Michelangelo?

… Dacht dat ik er was.. 4 Romeinse human angels had gevonden.. en zoektocht kort kon onderbreken voor pitstop aan thuisfront… maar toen ging alles weer anders zoals dat gaat met angelic inspiration. Liep vanochtend wederom richting die Sixtijnse kapel… maar… het lukt gewoon niet er te komen! Weer te laat, lange rijen, hete zon. Maar bij ingang is ook uitgang dus vroeg groep slimme scholieren wat zij van die kapel vonden. ‘Best mooi ja! Wel veel mensen maar de moeite waard!’ Op school las ik ook al de uittreksels ipv hele boek dus vraag: heeft de kapel iets met een engel te maken? De slimste: ‘De fresco van Michelangelo is symbool van verbinding! Yes! Dat betekend dus dat de volgende stap… van Compassie… is Verbinding. Maar naar wie en wat? Eerst maar weer in-tune met moi, naar binnen? Loop te peinzen over straat en zie opeens ontroerend Michelangelo tafereel. Twee nonnen achter een rolstoel… Zie je die hand? Verbinding! Met compassie! En maak m’n eigen Michelangelo…… klik!

In Tune?

Vandaag weer terug naar gevleugelde compassie in de lucht.
Begeef me sinds gister middenin de stad, tussen de Romein. Appartement in straatje bij andere prachtige Michelangelo, de fontein op Plaza Navone. Romantische avondwandeling gemaakt, observeren .. maar nergens is stilte .. de stad bruist van dynamiek… mensen… commercie… aan ieder die je vraag… wie is de verpersoonlijking van goedheid in Rome.. kijken ze vreemd op en verwijzen je naar Vaticaanstad of ‘does not exist!’
Al zijn reacties leuk, lief, vriendelijk… de contacten zijn vaak te kort: taxi, buschauffeur, bakker om tot werkelijke diepgang te komen. Moet ik zelf meer naar binnen? Mediteren? Om Shanti: I’m a peaceful soul? Naar eigen compassie? Ben ik wel in-tune genoeg?
Dit beeld geeft inspiratie… een gevleugelde ruiter met de teugels in eigen handen galoppeert over de toppen van de bomen op je af! Ajuta!